Naar de dokter
- Christophe
- Nog geen reacties
Het was te mooi om waar te zijn. We hebben nog steeds geen echte winter gehad in Spanje – hier in Asturias is het nog dagelijks 12 graden – maar ik kon toch niet aan een virus ontsnappen.
En dus mocht ik deze week vier dagen rusten, niet met griep, maar met gastro-intestinale problemen. Ik zal u de details besparen.
Eigenlijk kon ik een weekje rust wel gebruiken, want de laatste maanden waren behoorlijk hectisch op het werk, mede dankzij het voortdurende op en af reizen naar Parijs en Portugal voor een aanslepend project.
Maar goed, ik mocht dus nog eens naar de dokter, en plots besefte ik dat ik daar nog nooit iets over geschreven heb. Spanje heeft net als België een sociale zekerheid, maar ze werkt een beetje anders.
In Spanje kan je je portefeuille thuis laten als je naar de dokter gaat, want je hoeft hem niet te betalen. Daar staat dan wel tegenover dat je een vaste dokter krijgt toegewezen, en dat je telefonisch of via internet een afspraak moet maken alvorens je kan gaan.
Ik kan via het werk ook naar een privé dokterspraktijk gaan, maar die kan me geen doktersbriefje maken waarmee ik thuis kan blijven van het werk. Dat kan alleen je vaste dokter van de sociale zekerheid.
Apotheken zijn ook gebruiksvriendelijker dan in Belgíë. Als je zelf een idee hebt welk medicijn je best zou nemen, hoef je niet per sé naar de dokter te gaan. In de Spaanse apotheek krijg je alles, behalve antibiotica en de echt zware handel, gewoon zonder voorschrift mee. Je betaalt dan wel wat meer dan met een voorschrift.
Op zich werkt dit systeem niet slecht. Ik heb enkel de indruk dat velen, vooral gepensioneerden, veel sneller naar de dokter stappen dan wanneer ze er zelf iets voor zouden moeten betalen. En daardoor is dit systeem waarschijnlijk veel te duur…
San Sebastián
- Christophe
- Nog geen reacties
Vorige week konden we van het eerste lange weekend van het jaar genieten – driekoningen is immers een feestdag in Spanje – en dus besloten we hiervan te profiteren en een uitstapje te maken.
Als bestemming werd San Sebastián gekozen, ondermeer bekend van zijn voetbalploeg ‘Real Sociedad’ en zijn jaarlijkse filmfestival. En hoewel San Sebastián “maar” 4 uren rijden van ons verwijderd ligt (in Spanje is dat een afstand van niks), was ik er in de 8 jaar dat ik in Spanje woon nog niet geweest. Ik was wel al in Bilbao geweest, die andere bekende Baskische stad, maar daar vond ik niks aan, en dus verwachtte ik van San Sebastián ook niet veel.
Wist ik veel dat dit waarschijnlijk de mooiste stad van de Spaanse Noordkust is. Een prachtige architectuur, een gezellig oud centrum, een indrukwekkend strand en een overheerlijke gastronomie. Mijn vriendin, die er zelf nog niet geweest was, was ook constant onder de indruk.

San Sebastián is bij de Spanjaarden vooral bekend om zijn ‘pinchos’, zeg maar aperitiefhapjes. In Asturias krijg je in vele horecazaken gratis een pincho bij de bestelling van een drankje. In San Sebastián werkt dat een beetje anders. Hier zetten ze de hele bar vol met kleine culinaire kunstwerkjes, en kan je tegen betaling (iets van een 1,50 tot 2,50 euro per pincho) je honger stillen. Er is maar 1 probleem: ze zijn allemaal even lekker, en voor je het weet betaal je een rekening alsof je op restaurant geweest bent. De typische drank in San Sebastián is de Txakoli, een beetje zure witte wijn.

Het was natuurlijk niet de ideale periode voor deze trip, zo in hartje winter. En dus zullen we in de zomer nog eens terug moeten gaan.
Een absolute aanrader voor een citytrip.
2012
- Christophe
- Nog geen reacties
Lap. Ne mens let efkens niet op en we zijn 2 jaar verder.
Geen enkele post in 2011. En in 2010 was het ook al gene vette. En 2011 was nochtans een sterk jaar.
Een pak nieuwe, fantastische mensen leren kennen (couchsurfing zat daar voor iets tussen), in de Spaanse krant gestaan (couchsurfing zat daar ook voor iets tussen), een grandioos concert gegeven voor maar liefst 1200 man in Orlando, een rondreis gemaakt door Senegal, en vele nachtelijke feestjes gebouwd.
Maar ja, bloggen is zo 2006, he. Van de bloggers die ik oorspronkelijk volgde schieten er nog maar een handvol over. En leest er dat nog wel iemand in dit facebook tijdperk?
Maar het is wel leuk, herinneringen ophalen dankzij tekstjes die je zo lang geleden schreef. Zo kwam ik vorige week toevallig op oudere blogs van me terecht waar ik zelfs het bestaan niet meer van afwist, en waar ik toch jarenlang behoorlijk wat neergepend heb. Het begin van de eerste post luidde: “Voor degenen die het nog niet moesten weten: nog 9 dagen, en ik ben weg.”
Ondertussen woon ik al 8 jaar in Spanje… Ik kan het bijna zelf niet geloven.
Maar goed, ik ga dat spel hier eens serieus moeten opkuisen. Een aantal dingen buitensmijten, een aantal dingen veranderen. En ik beloof niks, maar 2012 zou wel eens een bloggende comeback kunnen betekenen.
Ik denk dat ik dat nog ooit gezegd heb.
Goede voornemens, het is iets.












