Huilbaby

Onze onderburen hebben een kleine huilebalk op de wereld gezet. Gedurende de eerste dagen en nachten hadden we nog enigszins medelijden met de kweler, maar als je al een paar nachten op rij gemiddeld drie keer wordt wakkergebleit, geloof me, dan gaat dat medelijden snel over.
Aangezien men in Spanje blijkbaar nog nooit van isolatie heeft gehoord (je moet eens op een Spaanse bouwwerf gaan kijken hoe flinterdun die tussenmuren zijn), klinkt het constant of die kleine bij ons in de badkamer ligt te janken.
Ik heb trouwens de indruk dat het van die ouders betreft die hun kind niet willen verwennen en het daarom maar wat laten doorschreeuwen, ofwel stoppen ze genoeg watten in hun oren om het lawaai zelf niet te moeten horen.
Kortom, het is om een pseudo-postnatale depressie van te krijgen, en ik vrees dat het ergste zelfs nog moet komen. Nee, aan kinderen zullen we zelf voorlopig nog niet beginnen.

Dit bericht was geplaatst op 17 april, 2007 om 2:57 pm en is gearchiveerd onder Persoonlijk. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.