Weekendperikelen

Vrijdagmorgen, 7u50. Klaar om naar het werk te vertrekken. Ik draai de sleutel om in het contactslot, maar de auto geeft geen kik. Ik probeer de lichten. Niets. De batterij is volledig leeg. Ik blijk nochtans geen enkel licht te hebben laten branden.
Na een telefoontje naar de collega’s ga ik op zoek naar een Engelse sleutel. Een uur later geef ik de zoektocht op en demonteer ik de batterij met brute kracht.
In de ondergrondse garage is er geen stopcontact te bespeuren, dus sleur ik het loden geval naar het appartement, alwaar ik er een batterijlader aanhang.
Bij het inschakelen van de lader blijft de wijzer hardnekkig op nul staan. Werkt die lader wel? Of moet dat ding misschien helemaal niet uitwijken omdat de batterij volledig leeg is?
Ik besluit een paar uur te wachten om te zien of er beweging inkomt. 5 uur later. Nul komma nul.
Ach, we zullen morgenvroeg eens proberen de batterij terug te installeren.

Zaterdagmorgen, een paar uur later dan de dag ervoor. Ik ontkoppel de batterijlader die nog steeds nul aangeeft. Ik sleur de batterij terug naar de garage en koppel hem terug aan. De Engelse sleutel heb ik nog altijd niet gevonden. Ik draai de sleutel om in het contactslot, en ook nu blijven alle wijzertjes hardnekkig op nul staan. Het was te verwachten.
Het is 8 september, feestdag in Asturias. Alle winkels zijn gesloten.
Ik wandel vol goede moed naar het dichtstbijzijnde benzinestation. Of ze misschien ook autobatterijen hebben? Normaal gezien wel, maar ze zitten net zonder. Dit belooft mijn geluksweekend te worden. De plannen voor vandaag worden grondig gewijzigd.

Zondag, rond de middag. Ik wandel naar de ouders van Mónica. Haar vader en ik gaan op zoek naar een oplossing. We rijden naar een werkplaats in de buurt en kunnen er een batterij krijgen aan een stevige prijs. Een half uur later is hij al gemonteerd. Het aanslaan van de motor klinkt als muziek in de oren. Een zucht van verlossing valt niet te onderdrukken.

’s Namiddags hebben we een prachtige wandeling van 10 kilometer door de ongerepte natuur gemaakt om het hele geval te vergeten. En dat is nog bijzonder goed gelukt ook.

Dit bericht was geplaatst op 10 september, 2007 om 4:07 pm en is gearchiveerd onder Persoonlijk. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.