En toen liep het mis

Ik had dus niet zo enthousiast mogen zijn over mijn tweedaagse uitstapje naar Madrid. Want vandaag, wat normaal gezien de tweede dag van ons Madrileens avontuur zou worden, zit ik alweer gewoon terug aan mijn vertrouwde bureau in Asturias.
Net 24 uur nadat ik vertrekkensklaar in de luchthaven van Asturias aankwam, was ik alweer terug thuis. Een trip van 24 uren waar ik echter een volledig boek over zou kunnen schrijven. Maar laat mij proberen het verhaal een beetje voor u samen te vatten.

Dinsdagavond, 20.20u, luchthaven Asturias. Onze vlucht naar Madrid, die normaal gezien op dat moment had moeten opstijgen, heeft vertraging. Wanneer 40 minuten later eindelijk het vliegtuig aangekomen is en er omgeroepen wordt dat er binnen enkele minuten met de inscheping kan begonnen worden, vormt er zich in 5 seconden een enorme rij van ongeduldigen. Wij blijven echter rustig zitten, want we weten wel beter.

Easyjet gebruikt immers een preferentiesysteem bij het inschepen. Eerst mogen de ‘Speedy Boarding’ klanten, die speciaal voor deze service hebben bijbetaald, als eerste het vliegtuig betreden. Hierna komen koppels met kleine kinderen aan de beurt. Daarna volgen de groepen A, B en C, die zo zijn ingedeeld naargelang het tijdstip waarop de valiezen werden gefactureerd.
Wanneer we onze instapkaart controleren, merken we dat onze werkgever zo goed geweest is om ons een ‘Speedy Boarding’ service cadeau te doen.
Op het moment dat er effectief met de inscheping begonnen wordt, wandelen mijn collega en ik bijgevolg als echte VIP’s langs de enorme rij wachtenden door, en mogen we alsnog als eersten het vliegtuig betreden. Zo snob, maar zo heerlijk. De gezichten van de mensen in de rij spreken boekdelen.

We betreden het vliegtuig en installeren ons op de allereerste rij. Enorm veel beenruimte, en zo zullen we straks ook als eersten terug buiten zijn. Wat we op dat moment nog niet weten, is dat we bovendien de meest sympathieke stewards hebben getroffen die ik ooit in een vliegtuig ben tegengekomen, en die ons gedurende de hele vlucht prima zullen entertainen. Zo zot als een achterdeur, zeg ik u. Zijzelf steken de schuld trouwens op Hypoxie, een gebrek aan zuurstoftoevoer naar de hersenen ten gevolge van de drukverschillen in de vliegtuigcabine. Volgens hen veroorzaakt dat acute lachaanvallen en geheugenverlies. Volgens mij noemt hun syndroom echter gewoon ‘prettig gestoord’.

Eenmaal in Madrid nemen we een taxi naar Hotel Husa Chamartin. De chauffeur geeft plankgas, want de voetbalwedstrijd Real Madrid - Werder Bremen staat op het punt te eindigen, en we willen de chaos in de buurt van het stadion voor zijn. We droppen de valies in de kamer, en reppen ons naar het restaurant om nog net voor het sluitingsuur - het is ondertussen 22.45u - iets te kunnen eten.
Het hotel is naar mijn mening trouwens zijn 4 sterren helemaal niet waard. Op mijn kamer staat nog een derde bed geïnstalleerd voor - waarschijnlijk - een vorige klant. En wanneer ik de eerste keer de badkamer binnenstap, merk ik dat het toilet niet eens proper is. En dat in een viersterrenhotel!

De volgende morgen maken we kennis met een collega uit het kantoor in Barcelona en begeven we ons om 8 uur naar de plaats van afspraak, het Spaanse SAP hoofdkwartier, voor een cursus over god weet wat. We treffen een taxichauffeur die dit werk nog maar twee dagen doet en geen idee heeft waar we naartoe moeten. Gelukkig staat de GPS hem te hulp, maar zelfs dan slaagt hij er in om bijna te gaan spookrijden.

Wordt vervolgd…

Dit bericht was geplaatst op 20 september, 2007 om 4:17 pm en is gearchiveerd onder Persoonlijk. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.