En toen liep het pas echt mis (2)

Eenmaal in het SAP gebouw begeven we ons naar de tweede verdieping waar we vermelden voor welke cursus we gekomen zijn. De jongeman achter de balie controleert onze gegevens, maar vindt vreemd genoeg niets terug over de door ons vermelde cursus. Wenkbrauwgefrons alom. Ondertussen komen er nog een aantal cursisten toe. Wanneer de verantwoordelijke van de opleidingen erbij wordt geroepen, zegt die dat ze ons een mail hebben gestuurd om ons te verwittigen dat de cursus werd afgelast. Achteraf blijkt dat het e-mail adres onjuist gespeld werd, en dat we die beruchte mail dus nooit gekregen hebben. En dus staan we na tien minuten terug op straat.

We gaan een kop koffie drinken, samen met een andere onfortuinlijke cursiste: een Venezolaanse vals blonde die niet op haar mondje is gevallen en tijdens het praten de vreemdste gezichten trekt. 140 Valschermsprongen zou ze op haar naam hebben staan, en 4 benjisprongen. Maar na een ongeval is ze ermee gestopt. Ik denk er het mijne over.
Ondertussen wordt er druk over en weer gebeld met de verantwoordelijken van het bedrijf, om te zien of we eventueel dezelfde dag nog kunnen terugvliegen.

Een uur later stap ik samen met mijn 2 collega’s in een taxi die ons naar het centrum moet brengen. Maar onderweg worden plots de plannen gewijzigd en zo belanden we enkele minuten later in het museum del Prado, en dat terwijl ik niet echt bijzonder cultureel geëngageerd ben.
Na het bewonderen van de werken van onder andere een aantal Vlaamse schilders, krijgen we bericht dat we die zelfde namiddag al zullen terugvliegen naar Asturias.

We keren dus terug naar het hotel om onze valiezen te gaan ophalen en uit te checken en dan is het tijd om een hapje te gaan eten. Nadat we nog even van het zomerse weer hebben genoten vanop een terras, gaat het alweer richting luchthaven. De taxi passeert de beroemde fontein van Cibeles, en dat is het enige wat ik op 24 uur van het centrum van Madrid zal gezien hebben.

Als we een paar uur later terug als eerste in het vliegtuig stappen dankzij onze ‘Speedy Boarding’ tickets, blijkt dat we dezelfde prettig gestoorde stewards getroffen hebben als de dag ervoor en worden we uitgebreid begroet. Net als op de heenvlucht slaat de Hypoxie weer toe en liggen de dames gedurende de hele vlucht in een deuk.
En zo eindigt deze vermoeiende dag dan toch nog met een vrolijke noot.
De volgende keer zullen we toch maar eerst telefonisch confirmatie vragen vooraleer we in het vliegtuig stappen.

Dit bericht was geplaatst op 21 september, 2007 om 2:59 pm en is gearchiveerd onder Persoonlijk. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.