Een weekje rust
Ik pendel nog steeds tussen Asturias en Parijs. Al een kleine 3 maanden ondertussen. En volgens de laatste berichten moet ik het nóg 3 maanden volhouden. Tot 12 mei.
Na 3 maanden begint dat op en af gereis door te wegen. Vandaar dat ik gisteren met veel tegenzin voor de zoveelste keer mijn valies maakte.
De plaatselijke weerman had voor vanochtend een dikke ochtendmist voorspeld. Ik kreeg al visioenen van afgelaste vluchten. Maar toen ik deze morgen het gordijn opentrok, werd ik begroet door een stralende zon. Pech. Ik had een weekje thuisblijven anders wel zien zitten.
Dus vertrok ik nogmaals naar het vliegveld, checkte in en ging aan de gebruikelijke gate zitten wachten tot we zouden mogen inschepen.
En toen schalde er plots een mededeling door de luidsprekers: ‘Wegens een stakingsactie van het grondpersoneel in Parijs worden alle vluchten naar Parijs afgelast.’
Terwijl enkele medepassagiers licht begonnen te panikeren, kon ik een kreet van plezier niet onderdrukken. Een weekje rust. Een weekje thuis. Net wat ik nodig had om de batterijen terug op te laden.
